Bunca şeytani kurgu varken hala rassal diye bir terimin varlığına olan inanca mı denir: UMUT
Hadi ama galaksi sisteminin gördüğü en aptal olma oskarını bırakmanın zamanı geldi de geçiyor bile UYANIN

Pokeri icad eden kişi bile olsa O'nu pokerde yenebilirsin (eXistenZ)

Umduklarını bulamamışlardı. Ve verimsizlikleri yüzünden karşılamadıkları bu yakıcı arzu onları daha da hırpalıyor, hırçınlaştırıyordu. O ana kadar ikisi de oğullarının aciz yanlarını kendi üzerine alıyordu ama onlardan doğan bu dört canavar karşısında bir çıkar yol bulamamanın getirdiği umutsuzluk, aşağılık kalplere özgü olan ötekini suçlama ihtiyacını kaçınılmaz olaraka ortaya çıkarmıştı.

Zamirleri değiştirerek başladılar önce: Senin çocukların, dediler. Ve haraketlerinin biraz ötesine hep bir tuzak kurdukları için ortam giderek gerildi. 

- Sanırım, dedi bir gece Mazzini eve girip ellerini yıkarken, çocukları biraz daha temiz tutsan iyi olacak.

Berta sanki duymamış gibi okumaya devam etti. 

-İlk defa, dedi biraz sonra, çocuklarının durumuyla ilgilendiğini görüyorum.

Mazzini hafiften ona doğru çevirdiği yüzünde zoraki bir gülümsemeyle konuştu:

- Çocuklarımız diyecektin sanırım? 

- Pekala, çocuklarımızın. Hoşuna gitti mi? dedi kadın gözlerini kaldırıp.

*Aşk, Delilik ve Ölüm Öyküleri (Syf 122)

Bir hırsız, bir kalpazan, bir dolandırıcı ve bir kaçakçı biraraya gelmiş.
Kaçakçı sormuş - ee uluslararası motor nerede kaldı? fıkra başlayamadı bir türlü

Bazen;
Yıldızları süpürürsün, farkında olmadan,
Güneş kucağındadır, bilemezsin.
Bir çocuk gözlerine bakar, arkan dönüktür,
Ciğerinde kuruludur orkestra, duymazsın.
Koca bir sevdadır yaşamakta olduğun, anlamazsın.
Uçar gider, koşsanda tutamazsın...
*William Shakespeare.

Küfkedisi

-Bu hayat biz hiç istemesek de bir gün bitecekti. Yaşamımız bütün muhteşemliğine rağmen aslında sandığımızdan çok daha kısa bir sürede, bilemem üç bin mi? on bin mi?... yani sayılı günler içerisinde son erecekti. Yalnızca eylemlerimiz, -iyisiyle, kötüsüyle, çok daha kötüsüyle- bizimle birlikte diğer aleme geçecekti. Her iyiliğimiz aslında bir bütünün parçası olduğumuz dünya üzerindeki son iyi eylemimiz olabilir ve bunun tersi de geçerlidir"

(Syf 247)

Beyoğlu'nun en güzel abisi.

Nereye gittiğini bilmeden yürüyor, nefret tarafından kuşatılmış olarak. Kıskançlık denen o canavar, çelikten pençesine almış yüreğini, ha bire sıkıyor.
"Kadınlar" diyor bir ses zihninin derinliklerinden. "Kadınlar, onlarla oynayamazsın... Oynadığını zannedersin ama bir de bakmışsın, asıl oyuncak sen olmuşsun." Hayatına giren kadınların yüzleri beliriyor sokağın zemininde. Birer birer düşüyor görüntüleri ayaklarının dibine. Hepsinin boynu bükük, hepsinin gözlerinde keder. Hepsi üzgün... Aldırmıyor, bir su birikintisiymiş gibi basıp geçiyor üzerlerinden, ama yeniden düşüyor görüntüler zemine. "Kadınlar," diyor o ses yine. "Kadınlardan asla kurtulamazsın, hayaletleri hayatın boyunca seni takip eder."
(Syf 1)